Najljepši dodir u istoriji

Jedan božanski prst dodiruje drugi, Adamov, oblikovan tako kao da i Bog stremi čovjeku, kao čovjek njemu, da makrokosmos miluje mikrokosmos. Između njih je mala praznina, kao da božanski naum preispituje da li je njegovo djelo dostojno kosmičkog postojanja.

Književnost i likovna umjetnost, naravno i religija, na izvjestan način su zemaljsko trojstvo koje, i kad toga nije svkestan, daju čoveku neophodni smisao postojanja. Nije nikakvo otkriće ako kažemo da je uz njihovu pomoć čovjek uspio da preživi i da kao jedino razumno biće na Zemlji da „hranu” i svojoj duši, a ne samo tijelu, kao u davnim zajednicama.

Da bi za čovjeka imao neki smisao, Hram – ta naša tajna kuća, i sve ono što ga prati ohrabrili su čovjeka da ga istinski izgrađuje, da to ne budu samo poređani megaliti (najimpresivniji su oni u Stounhendžu i na Malti), već i posebno, najprije hermetički a potom i umjetnički, uređen prostor. Za naše pretke, gledano sa današnjeg stanovišta, to je bila prava revolucionarna promjena, mnogo veća i značajnija nego što su tehnološka čuda danas.

Pročitajte još:   DOSADILA VAM JE KIŠA? Čekajte da vidite šta nas tek čeka!

Takvo jedno čudo sigurno su freske u Sikstinskoj kapeli koju je oslikao slavni Mikelanđelo u vrijeme renesanse u Italiji, vjerovatno i najveći umjetnik u istoriji. Bio je sinonim renesanse, ne samo slikar, najveći vajar, a uz sve to još arhitekta i pjesnik. Ali, „Strašni sud” i „Stvaranje čovjeka”, nevjerovatnih dimenzija na svodu Sikstinske kapele, koje je slikao između 1508. i 1512, dakle prije više od pet vjekova, postale su sinonim čuda koje čovjek može da stvori.

Dakle, prije pet vjekova već slavni vajar, čije su ruke milovale kamen koji će klesati udahnjujući im onu vječnost koju je čovjek priželjkivao za sebe, počeo je svoj rad na svodu Sikstinske kapele. Te freske, usuđujemo se reći, nadmašuju mnoge druge njegove radove i daju čovjeku jedan od mogućih odgovora (biblijski) na njegovo stvaranje i pad.

Skulptorski oblikovane figure u dotad neviđenom zamahu daju iluziju pojsetiocu da je i sam dio tog prostora, da se cijeli kosmos uskovitlao, da u njemu zaista pulsira sam život.

Pročitajte još:   Završeni Nikšićki književni susreti

Jedan božanski prst dodiruje drugi, Adamov, oblikovan tako kao da i Bog stremi čovjeku, kao čovjek njemu, da makrokosmos miluje mikrokosmos. Između njih je mala praznina, kao da božanski naum preispituje da li je njegovo djelo dostojno kosmičkog postojanja.

Mikelanđelov naum prevazilazio je želju pape za koga je radio. Čovjeku nedostupni kosmos prvi put se „porađao” i prvi put pružao čovjeku nadu. Ostale figure, islikane na kupoli Sikstinske kapele, kao da su tu zato da pomognu da se božanski i zemaljski prst spoje, dajući cjelokupnoj istoriji čovječanstva smisao i nadu, bez obzira na to da li je čovjek verujući ili nevjerujući.

Mikelanđelova naslikana dva prsta, nacrtana prije pet stotina godina, postala su tako simbol ne samo hrišćanstva već i cjelokupnog čovječanstva. Bog kome je umjetnik dodijelio tu neprevaziđenu poruku, prst oko koga se dobar dio svijeta okreće, učinio ga je najčuvenijim simbolom ljudskog bića. On, istovremeno, simboliše onaj put koji je čovjek prešao, od zagonetnih megalita do putovanja u kosmos. Između njih stoji hram u kojem se sustiču mikro i makrokosmičko, koje čovjek povezuje svojom kreacijom.

Pročitajte još:   Ljudi koji su ostali da žive na selu pričaju: Samo snijeg da čistimo pa nam je dosta (VIDEO)

Sedmica

Želite reklamu na portalu Crna Gora? Javite nam se!

Želite i vi da pišete za Crnu Goru? Pridružite nam se!

Ostavite komentar